complimenten aannemen is oefenen met rijk worden
de link tussen kleine en grote vormen van ontvangen
Oke ik wil beginnen met een vraag:
Denk aan de laatste keer dat iemand je een compliment gaf. Wat deed je?
Wegwuiven? "Ooh joh, stelt niks voor." Of snel iets terugzeggen? "Jaaah jij bent ook zo goed in..."
De kans is groot dat je het compliment niet binnenliet.
Hoe je omgaat met een compliment is hoe je omgaat met hulp en kansen. En dat zegt weer veel over hoe je geld kan ontvangen.
Ontvangen komt vóór geven
Er zijn 6 niveaus van overvloed, de 1 is niet beter dan de ander, maar je moet het lagere niveau wel beheersen voor dat je naar het volgende kan. Niveau 6 is geven. Niveau 5 is ontvangen.
Ontvangen komt voor geven. Niet na. Voooooor.
Voor velen (zeker vrouwen) is het idee: geven is deugdzaam, en ontvangen is... een beetje egoïstisch.
Maar de balans is essentieel en die is bij velen zoek, was ie bij mij trouwens ook. By the way.
Je kunt niet blijven geven vanuit een halfvolle cup. Dan gaat ie leeg. En dan geef je niet meer vanuit liefde of overvloed, maar vanuit angst en schuld. Vanuit het gevoel dat je het moet verdienen door jezelf weg te geven.
Stel je voor dat je geld, hulp en complimenten gewoon binnen laat komen. Lekker zonder schuldgevoel.
Waarom is ontvangen zo verdomd moeilijk
Er zijn drie grote krachten die dit patroon hebben gevormd:
Het patriarchaat.
Tot 1956 mochten vrouwen in Nederland geen zelfstandige financiële beslissingen nemen. Tot de jaren zeventig hadden vrouwen geen eigen bankrekening zonder toestemming van een man. Ik weet niet hoe oud jij bent maar mijn moeder is uit de jaren 50!! Die heeft dit dus nog meegemaakt! Denk even na over wat dat doet met generaties van vrouwen. En wat deed deed met hoe ze ontvingen.
Het systeem beloond(e) vrouwen voor zorgen, aanpassen, beschikbaar zijn.
En verwant aan het patrichaat – nog steeds een diep collectief veld - wil ik een ander collectief veld benoemen: de heksenbrandingen.
De heksenbrandingen.
Hoe ongelofelijk vaak ik dit terug zie bij klanten, bizar.
Er is een oud collectief geheugen, vooral onder lichtwerkers, dat intuïtie volgen en autonoom zijn, je leven kan kosten door levende verbranding.
Vaak is 1 dit van de onderliggende redenen waarom zo veel vrouwen een onverklaarbare angst voelen om te groot te worden, ruimte in te nemen, of om zichtbaar te zijn.
Het is een oud, diep beschermingsmechanisme.
Je opvoeding.
Als je door boomers bent opgevoed, is de kans groot dat je hebt geleerd dat je waarde zit in wat je presteert. Complimenten waren schaars. Emoties mochten er niet zo zijn. Hard werken was de norm, en zacht zijn voor jezelf voelde bijna als luiheid.
We hebben geleerd dat we er moeten zijn voor anderen. Dat onze grenzen er eigenlijk niet toe doen. En dat heeft ons gevormd tot een zooitje pleasers.
Controle als bescherming
Als je grenzen generaties lang, niet serieus genomen, overruled, geminimaliseerd, bestraft, dan leer je: grenzen geven geen veiligheid. Als “Nee” zeggen geen veiligheid geeft, ga je controle gebruiken als beschermingsmeachanisme. Hoe zich dat uit:
Je zegt “laat maar, ik doe het zelf”
Je vraagt niet om hulp van “mensen hebben vast geen tijd”
Als iemand dan iets doet, voel je je schuldig en wil je meteen iets teruggeven of voel je zelfs irritatie als mensen willen helpen
Compliment? “Ach, stelt niets voor.” Betaling? “Ik hoef niet zoveel hoor.”
Je plant, regelt en managed alles, ook zelfs wat niet van jou is
Rust voelt onveilig dus je gaat doen doen doen
Je vertrouwt je eigen acties meer dan die van anderen dus je doet alles zelf en laat niets aan en ander over want “die doet het niet op jouw manier” of “dat is niet goed genoeg”
Als ontvangen onveilig voelt, ga je controleren.
Dat voelt als kracht. En dat is het ook op een bepaalde manier. Geven is voorspelbaar. Jij bepaalt wat je geeft. Ontvangen is afhankelijk van de ander, en dat is eng en kwestbaar.
Maar het als een deur. Controle is jijzelf die de klink vasthoudt. De deur kan niet opengaan zolang jij hem dichthoudt.
Ontvangen vraagt vertrouwen en daarvoor moet je de klink loslaten. Fuck, eng.
En de ironie? Vooral vrouwen zijn enorm veerkrachtig.
Combineer enorme veerkracht + een lage eigenwaarde + zwakke grenzen = tolereren.
Wat je tolereert krijg je. En nee, dan krijg je ook geen geld. Hoe heerlijk als je dat gewoon kan omdraaien.
Ontvangen is niet passief
Nu over die deur en die klink: ontvangen is niet chillen en wachten tot het voor je deur staat en die vanzelf opengaat. Het is niet passief.
Het is een combinatie tussen actie ondernemen, loslaten, vertrouwen en vooral door die weerstand heen werken. En dat kan je gewoon leren.
Wat je nu kunt doen
Waar je nu mee aan de slag kan gaan:
Ten eerste, kleine stapjes. Meestal gaat het ego enorm veel lawaai maken als je gelijk grote stappen maakt.
Ga de komende dagen letten op dit ene ding: wat ik nu doe, is dat voor mezelf, of voor een ander?
Niet als oordeel of “niet voor een ander zorgen!!”. Maar gewoon als bewustwording. Want zonder bewustwording kun je niets veranderen.
En als het voor een ander is, vraag jezelf dan: doe ik dit omdat ik het wil? Of doe ik dit vanuit controle? Vanuit angst? Vanuit het gevoel dat ik mijn plek moet verdienen?
Denk je: nou, ik wil ook wel beter leren ontvangen?
Boek dan nu een kennismakingssessie met me. Want ontvangen is echt heel normaal.